Yazma süreci, bekleyerek yapılabileceğinden dolayı insanın bilinçdışı hallerini bana kalırsa çok da açığa vurmuyor. Mesela söz söylerken öyle değil. Yazarken kimsenin dili sürçmez. Oysa dil sürçmesi bilinçdışının işin içinde olduğunu söyler psikoloji bilimine göre. Söz bu açıdan bence daha kıymetli. İnsanın asıl hallerini böyle görebiliriz. Yanlış anlaşılmasın, yazmayı yermiyorum. Yazmak da bildiğimiz şeyleri başkasına aktarmanın en iyi yollarından biri diye düşünüyorum. Fiziksel olarak söz uçar; yazı kalır. Ama mesele insanı tanımak olunca bence sözün ve sözün özde yansıması, yani yüzdeki ifadesi ile birliği, manevi olarak ötekine ruhen dokunur, yazının dokunduğunun daha mislisi ile.
GECE 01:12
Bu yaşlarda az da olsa halen sürse de, ilkokul-ortaokul zamanlarında bölme işlemini nasıl yaptığımı hatırlıyorum. O zamanlarda büyük bir sayıyı bölmek istediğimizde önce tahmini bir değer ile böleni çarpar, ardından bölünenden küçük mü yoksa büyük mü diye bakıp ona göre asıl sonuca varmaya çalışırdık. Yani önce kısmen isteyerek bir hata yapardık ve sonrasında bu hatanın bize gösterdiği yol ile doğru sonuca ulaşırdık.
GPS bulunmadan önce denizciler bulundukları yeri bulabilmek için tahmin yaparlardı ve eğer bu tahmin doğruysa Güneş'in gökyüzünde ne kadar yüksekte olduğunu hesaplarlardı. Güneş'in mutlak yüksekliğini ölçer ve bu iki değeri kıyas edip doğruluk payını ölçerlerdi. Bu işlem esnasında hata üçgeni denilen küçük bir üçgen oluşurdu ve yeni konumu bu üçgenin ortasına yerleştirirlerdi. Yani nereden bakarsanız bakın, hata yine yol göstericiydi.
Bu örneklerin sayısını arttırabilirim ama demek istediğim sanırım açıktır: Hata, hayatımızdan hiç çıkmayan en kıymetli öğretmenimiz. Yalnızca sersemletici zaferler serisi görmektense, hataları görüp bunlar üzerine hakkaniyetli bir sorguya girmeyi tercih etmeli insan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder