Bilmiyorum kaçımız farkındayız ama boşluk gerçekten çok kritik bir şey. Boşluğun faydalarını saymak ile bitmez üstelik ben ancak tecrübe ettiğim kadarıyla anlatabilirim. Bunlardan birini özetle anlatmak istiyorum bazılarını da soru olarak bırakıyorum.
Çoğumuz hayatımızda bir insana bildiğimiz kadarıyla hakkı tavsiye etmek isterken çekinmişizdir. Mesela sevdiğimiz birinin namaz kılmaması bizi üzer ve ona bu konuda yardım etmek, bazı şeyleri hatırlatmak isteriz. Ama bu mevzuda kritik bazı durumlar var. İlk olarak bizim üslubumuz bu işin sonucunda arkadaşın namaza dair fikirlerini daha da sakatlayabilir. Nabza göre şerbet verme konusunda zayıfsak burada çözmekten ziyade daha karmaşık bir hal ortaya çıkabilir. İkinci olarak da arkadaşımızın ruh hali ve bizden gelecek yardıma açık olup olmaması. Yakın arkadaşlarımızı az çok tanırız ve bunu kestirebiliriz. Eğer bu iki kritik durumda da elden bir şey gelemeyeceğini düşünüyorsak, buyrun çözüm: sessizlik. Yakın zamanda namaz kıldığını görmediğim bir arkadaşın namaza başladığını gördüm. Bu beni sevindirirken bir yandan da 'Nasıl'ını düşündürdü. Çünkü kimse bir şey söylememişti. Belki de bir insanın ufacık sözü ile bozulabilecekti o sessizliğin içindeki ilahi mesaj. "Ya hayır söyle ya da sus." sözünün hikmetini belki de böyle anlamalıyız. Sessizliğin o kimisine göre katlanılamaz noktası da sanırım bu. Gerçeği sessizliğin içinde gördükleri zaman sessizlik bastırılmaya çalışılır. Pascal'ın 'İnsanlığın bütün sorunları, insanın bir odada tek başına, sessizce oturamamasından kaynaklanır.' sözü bu konuda çok isabetlidir fikrimce. Sessizliğe katlanabilen, vicdanının sesini dinleyen ve onun verdiği tatlı\acı gerçeği işitebilenlere selam olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder