Sözün peşi sıra eylem de gerekir; oysa imajda, göstermede durum böyle değil. Belki de daha kolay olduğu için bu kadar gösteri topluluğuna dönüştük. Görüntü genelde apaçık iken söylem yorumlanabilmektedir. Ayrıca görüntünün yorumlanması da söylem ile gerçekleşiyor.
Bir şeylerin gösteriye dayalı olması, doğası gereği her zaman olan şey değildir. Oysa insanlık her şey ortadan kalktığında geriye kalandır. Söz, söyleyene de bağlıdır. Benim söylediğim cümleyi başkası aynı şekilde söylese dahi farklılık olacaktır. Üstelik en önemli şeyden biri de yaptığım ile söylediğim arasında farkın az olması veya olmamasıdır. Ancak Gösterimde bu böyle değildir. X resmini Ahmet de atsa Ayla da atsa sonuç aynıdır. Gösterdiğim şey her şeyi içerir. Bir manzara resminde denizi, kuşları görürüm ve bunlar apaçıktır. Başka şeye gerek yoktur pek. Attığım ile yaptığım arasındaki fark, söylemim ve eylemim arasındaki farktan çok daha önemsizdir fikrimce. Şimdiye kadar hiç görsel ile eylem arasındaki uyum çatışmasından doğan bir probleme denk gelmedim. Ancak gösterdiği ile eylediği arasındaki farkın kendisi yarı farkında olan ama zihnen çok üstüne düşmeyen insanların huzursuzluğunu her gün görüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder