Bilmiyorum, acımızdan söz ederken aslında yine acıdan(acının tamamından) kaçmış olmuyor muyuz ? Acı paylaştıkça azalır da, her acıyı paylaşıp azaltmak mı gerekir ? Acının muhasebesini yapmak yerine muhabbetini yapmak doğru mu ?
İnsanı bir tür olarak tanımladığımız zaman herkesi tek bir kalıba sokmuş olmaz mıyız ?
Sosyal medya bana göre bir süre sonra tüketilebilir kimlikler pazarı haline geldi. Artık herkes takip ettiği bir başkasının yerine geçebiliyor, üstelik geçmek de istiyor çoğu zaman. Yalnızca mutlu(belki de mutlu sandığı) anlarını paylaşan insanlara imrenerek onların yerine geçmek isteyen ne çok insan, onların yerine geçemeyince mutsuz olan, neşesi kaçan ne çok insan var. Garip.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder