GÜNLÜK 1

 İletişim halinin yazılı seçeneği canımı oldukça sıkıyor. Bir ekmeğin fırından çıkması gibi, gönülden sıcacık çıkan sözleri zamanında okumamak yüreğime zor geliyor. Belli bir müddet sonra soğuyor, kaskatı kesiliyor. Neden buna dikkat edilmiyor ? Diyelim ki o an yüz yüze iletişimde olduğu biri var yazıştığımız kişinin. O zaman ona ayırsın tüm vaktini ve tüm dikkatini. Her iki yerde de olmaya çalışmanın bir getirisi yok ki. İnsan bir yerde oldun muydu tam olmalı. Yazışıyorsa yazdığı kişiye saygıyı bu tür hassas durumlarla korumalı. Yüz yüze konuştuğu biri varsa o zaman o an da kalmalı. 

Günün bir diğer konusu da insanların hatalarını biriktirip biriktirip sonrasında aynı hatayı yapan birisinin üzerine püskürtmesi sanırım. Kendileri de biliyorlar yaptıklarını ancak mazereti, günah keçisini bir kere buldular mı, eyvah! İnsanlar, hatalarının kabulünden gelen o yüce öz-şefkat erdemini bir hissedebilseler keşke.. 

İnsan insanın yurdu değil de kurdu olduğu günden beri, bu yoz sistemin boy verdiği günden beri sanırım bir yolu ortak yürüyebilecek dost bulamaz olduk. Dost sansak, aynı yolu yürüyecek olsak, yolun yarısında çelme takıp yolu ilk bitirmeye çalışmayacağının garantisi var mı ? Dilimizden gül çıkması için gayret sarf ederken yalnızca dikenleri görenlere ne demeli ?